O’NA ANNE DEMEK, YETERLİYDİ!

O öyle bir insandı ki…

Cümlelere sığmadı…

Ne kitaplar anlatabildi…

Ne de insanlar…

En çok O’nu özledim…

En çok da O’nu sevdim…

Ve en çok O’nu düşündüm…

“Çok” sıfatıyla özleşen birisiydi…

Hababy_motheryatta ki her şeyin bir karşılığı vardı ama O’nu anlatmak için bir karşılığa gerek yoktu…

Çünkü karşılık beklenmeyecek kadar, bu hayatta ki en garip insandı…

Gencecik bedeninde bizi aylarca koruyan, minnet duyulan insandı…

Detaycı, aynı zaman da düşünceli bir varlıktı…

Cep telefonuna bir türlü alışamayan, alışsa bile ya kapalı olan ya da şarjı olmayan bir kişiydi…

Hayatınızda herkesin sizi tek tek terk ettiği anda, ardınızda beliren birisiydi…

Ben, fedakârlık dedim…

O, sevgi dedi…

Her geçen gün O’nun yokluğuna nasıl dayanmanın, hayali kurduran birisiydi…

Bunca insanlar arasında, size en masum gelendi…

Milyonlarca uzaklıktaki bir yere gittiğinizde bile, hiç üşenmeden O’nu görmek için döndüğünüz birisiydi…

Ayaklarının altında cennet olan birisiydi…

Belki de O’na “Anne” demek tüm mükemmeliyetleri sollayacaktı…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir